 |
||||||||||
|
|
|
 |
|
|
|
Je zult wel denken: Waarom 1 pagina apart over haar opa? Dat komt omdat mijn opa pas overleden is, ik vertel hier mijn verhaal: Ik was op vakantie met mijn ouders, de ouders van mijn moeder en de zus van mijn moeder. We gingen 3 weken naar Tenerife (Canarische Eilanden). In het begin van de tweede week is mijn opa ziek geworden. Hij moest daar na het ziekenhuis op de afdeling Intensive Care, dus het was niet zomaar iets. Hij had al een longziekte en daar was prima mee te leven maar niet met een combinatie van een longontsteking en uitdroging. Dat kreeg hij wel en daardoor is zijn toestand heel snel achteruit gegaan. Met medicijnen en extra zuurstof ging het beter en hij mocht naar de gewone afdeling voor longpatienten. Ik ging er vanaf het begin 2 keer per dag met mijn oma heen. Meer kon hij niet aan en meer mocht ook niet. Ook aan onze vakantie kwam een eind, maar hij was niet voldoende hersteld en mocht dus niet mee terug vliegen. Na een moeilijke beslissing over wie er zou blijven, hebben we besloten dat mijn oma en vader er bleven. Eenmaal thuis werden het voor mij dagen van wachten, smsjes sturen en bellen naar Spanje. Eindelijk naar 12 dagen langer gebleven te zijn mochten ze onder medische begeleiding naar Nederland. Hij mocht hier niet naar het ziekenhuis vanwege een eventuele bacterie. Hij was inmiddels 14 dagen thuis en het gevaar voor een bacterie was geweken en we dachten dat het wat beter ging. Totdat op een zondagavond, hij weer een benauwdheidaanval krijgt. Nou hier weer na het ziekenhuis en weer afdeling Intensive Care. Telefoonnummers achterlaten en we konden weer naar huis. Het werden onrustige nachten, we werden soms 2 keer per nacht opgeroepen. Er ging geen nacht voorbij dat we niet opgeroepen Mijn en oma en de zus van mijn moeder gingen die avond. weer ging er een schok door ons heen toen ze nog niet thuis waren en de telefoon ging. Het was de zus van mijn moeder met maar 1 vraag, of we zo snel mogelijk naar het ziekenhuis konden komen en ze wist niet of we het nog zouden halen. Eenmaal daar kregen we de infomatie dat hij weer een aanval had gehad en er niet meer uit kon komen. Dat niks meer hielp en dat het alleen nog maar slechter ging, we besloten morfine te gaan geven om hem geen pijn te laten lijden. Ook kreeg hij nog steeds zuurstof maar verder geen andere medicijnen meer. Het werden weer nachten dat je niet meer sliep en elke keer bang was dat de telefoon zou gaan en hij ging ook vaak, maar als we dan even geweest waren konden we weer naar huis. Woensdagochtend, we kwamen en hij lag in een diepe slaap door de morfine, het was wel wat we wouden maar als je het ziet begin je te twijfelen. We gingen ‘s avonds om 8 uur weg. Om 9 uur werd er gebeld dat mijn opa op 75 jarige leeftijd was overleden, dat was op 8 september en hij is op 14 september begraven. Al een paar dagen erna bleek dat alle eerste keren moeilijk zijn want op 17 september was ik jarig. We hebben het wel gevierd maar toch mis je hem heel erg. De leukste uitspraak van hem vond ik dat hij tegen anderen altijd zei: Ik heb toen ook nog een stukje geschreven voor mijn oma ( wat hieronder staat ). Ze is echt een toppertje, natuurlijk heeft ze pijn maar ze is heel sterk en laat dan ook niet altijd merken dat ze het even moelijk heeft. Het stukje voor mijn oma: Lieve Oma De laatste tijd is voor niemand van ons makkelijk geweest 1 keer ging hijn dan toch Het was een vervelende mededeling de dagen erna... het was zo onwerkelijk langzaam begin je te geloven de herrinering van een lieve man blijft -xxx- Denise |
|
|
|
[Welkom] [Even voorstellen...] [Scoliose] [Rafael] [Dagboek] [Gastenboek] [A1p] [Mijn Familie] [Mijn opa] |